Diagnostiek voedingstoestand
De diëtist bepaalt de voedingstoestand nadat de cliënt door verpleegkundige / verzorgende / praktijkondersteuner een screeningsuitslag ondervoed heeft gekregen.
In hoofdstuk 4 van de “Richtlijn screening en behandeling van ondervoeding” juni 2011 van de Stuurgroep Ondervoeding” staat de informatie die nodig is voor het herkennen van cliënten met ondervoeding en voor het stellen van een diagnose over de voedingstoestand van een cliënt.
De diëtist stelt van de ondervoedde cliënt de eiwit- en energiebehoefte vast en berekent aan de hand van de anamnese de voedingsinname van de cliënt. De diëtist bepaalt de individuele eiwit- en energiebehoefte met behulp van de gegevens uit de diëtistische anamnese.
De minimale adequate eiwitinname voor volwassenen met ondervoeding is 1,2–1,5 gram eiwit per kg lichaamsgewicht per dag. Bij een BMI>27 wordt het lichaamgewicht bij BMI= 27 in deze berekening gebruikt.
De minimale energiebehoefte voor het behoud van de voedingstoestand wordt berekend met de Harris & Benedictformule + minimaal 30%. In geval van overgewicht of ondergewicht hoeft het gewicht in deze formule niet te worden teruggerekend naar een gezonde BMI.
De Harris & Benedict formule volgens Roza (herziene versie 1984) Mannen: 13,397 gewicht (kg) + 4,799 lengte (cm) - 5,677 leeftijd + 88,362 Vrouwen: 9,247 gewicht (kg) + 3,098 lengte (cm) - 4,33 leeftijd + 477,593 |
Een voorbeeld van een diëtistische diagnose:
81 jarige man, weduwnaar en zelfstandig wonend. Voldoende hulp in de omgeving. Status na operatief gefixeerde heupfractuur, waarvoor fysiotherapie. Achteruitgang in voedingstoestand, 8% gewichtsverlies in 5 weken (BMI 19, FFMI 15,4), door slechte voedselinname (energie 60% van behoefte en eiwit 55% van behoefte) ten gevolge van vermoeidheid, droge mond, gebitsproblemen en niet meer zelf kunnen koken.
De diëtist stelt van de ondervoedde cliënt de eiwit- en energiebehoefte vast en berekent aan de hand van de anamnese de voedingsinname van de cliënt. De diëtist bepaalt de individuele eiwit- en energiebehoefte met behulp van de gegevens uit de diëtistische anamnese.